Waarom ik mijn kinderen aanmoedig om te liften

Waarom ik mijn kinderen aanmoedig om te liften

Door te liften leren ze geduld.

Ze groeiden voornamelijk op in de VS. Toen we de Verenigde Staten verlieten om naar Argentinië te gaan, hadden ze nog steeds de slepende houding van: "Ze willen wat ze willen, en ze willen het NU." Ordelijk, voorspelbaar, comfortabel, gestructureerd.

Ik voel dat het mijn taak is als hun moeder om ze te breken met dat niveau van verwachting van de wereld. Ik denk dat het ongelofelijke voordelen heeft om met de stroom mee te leren gaan en de rigide structuur los te laten. We kunnen binnen twee minuten of twee uur worden opgehaald. Hoe dan ook, we zullen uiteindelijk komen waar we heen gaan. Todo bien.

Liften leert hen mededogen.

Deze kinderen weten hoe het is om lange afstanden te lopen. Wachten in de stromende regen of in verstikkende hitte zonder auto's in zicht. Om gepasseerd te worden door pick-uptrucks met tonnen lege ruimte in de achtercabine, die toevallig precies rijden waar ze zijn, maar dat houdt niet op.

Ik heb mijn kinderen keer op keer hun ervaring zien toepassen - als we in een auto zitten, zijn ze de eersten die tegen me schreeuwen dat ik iedereen moet ophalen die een lift nodig heeft. Het maakt niet uit of we veel (of enige) fysieke ruimte in de auto hebben, of dat we maar een paar kilometer een rit kunnen aanbieden - ze weten dat het beter is om te doen wat je kunt dan helemaal niets te doen.

Door te liften leren ze dat het om de reis gaat, niet om de bestemming.

Er was een tijd dat we heel vaak met onze buren de stad in reden, en mijn dochter merkte op hoe saai het voor haar werd om de stad in te gaan. Voor haar ging het nooit om de stad in, het ging om het onbekende - welke nieuwe persoon zou ze onderweg tegenkomen, welke vriendelijke zwerfhonden en katten zouden ons volgen terwijl we liepen? Voor mijn kinderen is liften bijna een sport. Wie kan de coolste auto aankoppelen? Het vreemdste? Wie kan de auto krijgen met de meeste mensen die al ingepakt zijn om voor ons te stoppen? Als we opsplitsen in twee groepen, welke groep komt dan als eerste thuis (verliezers moeten koken!)?

We hebben ritten gemaakt met volle schoolbussen op weg naar school (stel je voor hoe snel die chauffeur zou worden ontslagen in de VS!), Op een legertank, we reden bovenop boomstammen achter in een houtvrachtwagen, we moesten gaan naar de grindgroeve in de cabine van een betonmolen, op crossmotoren en mijn persoonlijke favoriet… achter in een ambulance. Wie herinnert zich nog waar we op dat moment heen gingen? Wie kan het iets schelen? Het was het avontuur van de reis dat bij ons bleef.

Door te liften blijven ze zich verbonden voelen.

In de VS hebben we de buren die drie deuren verder woonden nooit ontmoet. Of twee deuren aan de andere kant. Het was maar al te gemakkelijk om in een trieste, geïsoleerde kleine bubbel te blijven, want zo voelden de anderen om ons heen zich het meest op hun gemak. Hitching laat die bubbel heel snel barsten. We hebben zoveel nieuwe vrienden en vrijwel al onze buren ontmoet door simpelweg in hun auto te stappen en gedwongen te worden om op een zeer reële, zeer onmiddellijke manier met hen om te gaan.

Ze vertellen ons over lokaal nieuws, roddelen, nodigen ons uit voor hun verjaardagsfeestje, delen maat speel tijdens het rijden hun favoriete muziek voor ons… dan zetten ze ons vaak gewapend met appels van hun eigendom, of een zak walnoten, of een kitten - wat dan ook af. En de volgende keer dat ze ons op de weg zien met onze duimen omhoog, stoppen ze. Omdat we nu net als oude vrienden zijn.

Hitching laat zien dat er een klein ding bestaat dat heet karma.

Ze komen er wel uit. Je krijgt terug wat je daar weggooit. Ga aan de kant van de weg staan ​​met een humeurig gezicht, stenen schoppend en vechtend met je zus, niemand zal voor je stoppen, en kun je het hen kwalijk nemen? Ik zou ze ook niet in mijn auto willen hebben. Begin elke auto te vervloeken die niet stopt, en op de een of andere manier lijkt het alsof de rest die volgt ook niet stopt.

Het universum lijkt heel goed te weten hoe om te gaan met chagrijnige mensen die om de een of andere reden vinden dat automobilisten ‘verplicht’ zijn om voor hen te stoppen. Maak oogcontact, lach oprecht naar iedereen, blijf hoe dan ook een positieve ‘houding van dankbaarheid’ aanhouden, en mijn kinderen hebben uit ervaring gezien dat het hen een stuk verder op weg helpt.

Het liften bewijst voor hen dat reizen niet afhankelijk hoeven te zijn van geld.

Dit is waarschijnlijk de belangrijkste les die ik hoop dat ze uit het liften trekken. Nadat ik een alleenstaande moeder was geworden, had ik een paar vluchtige paniekerige momenten waarop ik dacht dat ik niet veel zou kunnen reizen vanwege mijn nieuwe financiële ‘beperkingen’, zullen we ze noemen. Je had net zo goed mijn hart kunnen uitsnijden, mijn vleugels hebben afgekapt en me in een kooi hebben gestopt. De gedachte dat ik niet kon reizen, maakte me verdomme bang.

Toen realiseerde ik me: zolang ik twee benen en een duim heb, kan ik nergens komen. Het was de meest bevrijdende realisatie. In de armste (financiële) momenten van mijn leven heb ik eigenlijk de meeste kilometers afgelegd. Gewoon om mezelf te bewijzen dat ik het kon. Ik wil dat mijn kinderen leren dat er geen excuses zijn. Als je geld hebt, geweldig. Reizen. Als je geen geld hebt, geweldig. Reis creatiever. Maar reizen.


Bekijk de video: Wat te doen als een hooggevoelig kind overprikkeld is?