Hoe je een goochelaar kwaad maakt

Hoe je een goochelaar kwaad maakt


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Magie is een serieuze zaak in Gent. Tip dienovereenkomstig.

DE MAGICUS TROOGDE BEIDE EINDEN aan het touw en liet zijn publiek zien dat het heel en goed was. Het touw was geel en zo dik als een zondagse trui. De goochelaar bond vier simpele knopen in het touw en hield het weer uit. Hij maakte een uiteinde los en liet het hangen als een miniatuurversie van een touw dat ik ooit in de gymles klom. Een kind kwam even kijken, nieuwsgierig naar wat deze menigte op de hoek van de straat aan het kijken was, en rende weg.

Ik was van plan om het komende uur te besteden aan het maken van aantekeningen op een new wave Belgische folkshow, maar deze goochelaar had mijn volledige aandacht. Wat me aantrok, was zijn gezicht. Mijn eerste gedachte was, Goh, ik ben blij dat hij niet mijn oude man is. Zijn natuurlijke uitdrukking deed me denken aan iemand die omver was gelopen en vervolgens, op weg naar zijn zwaard, in een hinderlaag werd gelokt en een make-over had gekregen. De make-up die hij droeg was dik en aangebracht in die stijl waardoor ouder wordende rocksterren er spookachtig uitzagen.

We waren een frisse, festivalklare menigte, sportieve truien met v-hals en loafers, maar de goochelaar met zijn treurige ogen en vlammend zalmjasje zag eruit als een verlegen, een oplichter, een slechterik uit een Turks stripboek. Hij zei niets. Dit was zijn shtick. Hij stak zijn hand in zijn jasje en haalde een gebroken zwart touw tevoorschijn, dat paste bij de kleur van zijn verfbeurt. Hij hield beide touwen vast en draaide ze toen, alsof hij een schakelaar omdraaide, zodat ze in elkaar verstrengelden. Toen hij de touwen losliet, waren de vier knopen van het gele touw naar het zwarte touw gesprongen.

Er waren andere trucs: het doorgesneden touw. Het magische kleurboek. Op een gegeven moment gebaarde de magiër met zijn vingers naar een sigaret. Een dikke blonde bood zich vrijwillig aan uit haar roedel. Eenmaal aangestoken, scheurde de goochelaar de sigaret doormidden. Hij deed alsof hij het in zijn mond stopte, gooide toen het uiteinde met de kers naar beneden en propte het filter in zijn vuist waar het verdween.

Het zou niet helemaal correct zijn om te zeggen dat deze trucs diepgaand waren - hij liet de Sint-Michielskerk niet verdwijnen. Niettemin had hij een opzettelijke, robotachtige levering. Hij was slim en heel goed in het verwoorden van lichaamstaal. Je ziet een man optreden op een straathoek, en over het algemeen denk je: Dat is zijn passie - of dat doe ik tenminste. Ik hield hem vast als een reiziger. De zakken en manchetten van zijn geweldige zalmjasje waren vuil. Op de speld op zijn revers stond "CARPE DIEM."

De goochelaar sloot zijn act af met een beetje goochelarij, waardoor een grote munt van de ene hand naar de andere sprong. Dit duurde een tijdje en eindigde, gelukkig, toen hij de munt in een champagne-emmer aan zijn voeten gooide. Zoals het luiden van een dinerbel, de laatste truc van de goochelaar. Als dat te subtiel was, lag naast de emmer een groezelig wit bord met de tekst: "GELD PLEASE." Na het buigen stond de tovenaar op met zijn emmer en kwam langs om te verzamelen.

Toen ik mijn munt erin gooide, herinnerde ik me een zomermiddag in Cary, North Carolina. Mijn ouders verkochten aardewerk op een kunstfestival, en ik was in het kindergedeelte toen The Amazing Fred het podium betrad. Hoge hoed. Toverstaf. Zwarte cape. Wat ik het leukste vond aan magie, was hoe het alle wetten van de werkelijkheid ongehoorzaam was, om nog maar te zwijgen van mode. The Amazing Fred leek deze geest te belichamen, op één opmerkelijke uitzondering na. Na elke truc, zonder een vleugje schaamte, gaf hij ons inzicht in zijn financiële problemen.

"Kom op, kinderen," zou hij zeggen. 'Klap wat harder. Ik moet een Mercedes-Benz-betaling doen. " Dan trok hij een magische sjaal tevoorschijn en veegde hij grote hoeveelheden zweet van zijn gezicht. Na ons matte applaus voor één truc (ik geef onze kleine handjes de schuld), zei hij: 'Vertel me erover. Ik heb een kind dat naar UNC wil. Hoe ze het zouden moeten noemen, is IOU. "

Een achtjarige zou dit kunnen horen en denken: Waar heeft deze man het over? De enige reden dat ik wist wat een Mercedes-Benz was, was omdat mijn grootmoeder er in reed. Ik kon me niet voorstellen dat The Amazing Fred buiten het podium problemen had zoals gewone mensen. Het volwassen leven was saai. Het ging naar de bank, betalen voor dingen (zoals college) en situaties die je niet begreep (zoals vrouwen met een voorliefde voor buitenlandse auto's). Ondanks al zijn grootsheid op het podium, is het nooit bij me opgekomen dat dergelijke problemen met het territorium kwamen.

De menigte verspreidde zich nu. De goochelaar droeg de champagne-emmer terug naar waar hij had opgetreden. Ik besloot met hem te praten, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Ik cirkelde naar hem toe, zonder idee wat ik zou zeggen. Toen de tovenaar zich omdraaide, zag hij me en hield hij zijn emmer omhoog, wat me iets te zeggen gaf.

"Ik heb al geld gegeven." Hij liet de emmer op zijn zij zakken. Na een ongemakkelijke stilte flapte ik eruit: "Waarom praat je niet?"

Ik had spijt van de vraag zodra ik hem zei. Het ondermijnde zijn hele aanpak. Hier was een artiest die deed wat hij moest doen, en het deed zijn weg. Op een bepaald niveau wilde ik hem laten zien dat terwijl ik me bij het publiek voegde, ik de subtiliteit van zijn methode begreep en het meer waardeerde dan zij. Maar mijn vraag deed me beseffen hoe belachelijk dit klonk. Het toerismebureau van Vlaanderen was zo genereus geweest om me een week naar België te vliegen, me naar 5-sterrenrestaurants en trendy hotels te sturen om over hun muziekfestival te schrijven, en nu was ik hier om een ​​stomme goochelaar te interviewen.

Hij hief zijn wijsvinger op als een monnik, zette zijn geldemmer neer en zocht zijn trukendoos door. Het was een slappe, bruinleren tas, het soort oude plattelandsdokters droegen ze. Hij zocht even, stopte en stond met lege handen op. Hij liep naar het bord op de grond met de tekst: "GELD PLEASE."

Hij hurkte bij het bord en keek er even naar, terwijl hij zijn hoofd schuin hield, alsof hij het voor het eerst zag. Toen draaide hij het bord om. Het viel als een stempel op het geplaveide trottoir. De magiër deed twee stappen, draaide zich om en keek me woest aan met die donkere, treurige ogen.

"Eerlijk genoeg." Ik knikte en begon terug te lopen.

Aan de andere kant, liggend met de voorkant naar boven, stond nu op het bord: "MONEY TALKS."

Dit verhaal werd mogelijk gemaakt door een persreis die werd gesponsord door de mensen van Toerisme Vlaanderen.


Bekijk de video: Goochelaars Ontmaskerd 2008 - Aflevering 1


Opmerkingen:

  1. Necalli

    I suggest you to visit a site on which there are many articles on a theme interesting you.

  2. Polyeidus

    Het is het daarmee eens, een zeer nuttig bericht

  3. Kigajinn

    Juist! Dus.

  4. Lynessa

    Interessante opmerking

  5. Tutankhamun

    Absoluut met je eens. Ik vind het een uitstekend idee.



Schrijf een bericht