Hoe beter te schrijven: 2 gedachten over zelfbewustzijn

Hoe beter te schrijven: 2 gedachten over zelfbewustzijn


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Als schrijver vraag ik me soms af wat redacteuren denken. Als redacteur vraag ik me vaak af wat schrijvers denken. Hier zijn een paar gedachten over schrijven en het idee van ‘zelfbewustzijn’.


Let op: dit stuk is een soort ‘vervolg’ op de Opmerkingen over marketingtaal en jeugd van vorige week
.

HET GROOTSTE PROBLEEM dat ik heb met het schrijven van de meeste mensen (inclusief het mijne) is wanneer het je op één emotioneel niveau meebrengt. Als het emotioneel plat is.

Wanneer dit gebeurt, heeft de schrijver de neiging om los te komen alsof hij zijn hele leven beschut heeft gezeten, alsof er nooit iets onaangenaams of moeilijks is gebeurd. Er is een soort milde ‘verwondering’ of ‘opwinding’ over welke ervaring dan ook die wordt verteld, en dat is zo diep als het gaat.

Ik heb het hier meer over verhalen, maar deze zelfde soort leegte doodt ook veel informatieve stukken over reizen of sociale media of welk onderwerp dan ook.

Auteurs van dit soort stukken willen je doen geloven dat alles wat je nodig hebt - in metaforische zin - is om te betalen voor een kaartje, een verzekering te betalen, en voor alles wordt gezorgd.

Mensen die weten wie ze zijn

Wat me redt, is goed schrijven. Dingen die echt zijn, die alle verschillende emotionele niveaus raken. Verdrietig, blij, grappig, wat dan ook. Ik denk meteen aan David Sedaris, net als Sherman Alexie.

[Als kanttekening: het lijkt erop dat een onevenredig groot aantal van dit soort 'levende' schrijvers altijd homo is geweest, van Whitman aan de lijn. Ik heb hier een rare theorie over. Eigenlijk luidt mijn theorie: homo's / lesbiennes worden van oudsher in de meeste, zo niet alle samenlevingen gediscrimineerd. Zeker de onze. Dus, in mijn gedachten, worden homo's waarschijnlijk gedwongen om veel extra na te denken over en ‘in het reine te komen’ met wie ze zijn.]

Wat de meeste van mijn favoriete schrijvers, homoseksueel, Indisch, Joods of niet, lijken te delen, is dit gevoel van volledig zelfbewustzijn. Ze weten wie ze zijn en schrijven vanuit die ‘plek’. Of ze weten nog steeds niet wat de hel, maar schrijven toch vanuit die ‘plek’.

Zelfbewustzijn als ‘techniek’ in fictie

. Voor mij is zelfbewust schrijven slim schrijven. Ik vergeet nooit dat ik een boek lees. Ik lees nooit een boek en werd naar Narnia getransporteerd en vergat waar ik was. Ik weet altijd dat het woorden op een pagina zijn. Dus ik ga niet proberen te doen alsof de persoon die mijn boek leest, niet zo slim zal zijn als ik, of dat hij zichzelf in feite overgeeft aan welk concept dan ook dat ik voorstel.

Chuck Klosterman, interview bij Boulder Weekly

Een andere, maar misschien enigszins verwante vorm van zelfbewustzijn vindt plaats in fictie wanneer de verteller in feite binnenkomt en je eraan herinnert dat dit allemaal maar een boek is. Het druist in tegen de traditie om een ​​soort naadloos fictief rijk te creëren waarin de lezer 'ongeloof opschort'.

Je kunt een soortgelijk soort zelfbewustzijn toepassen op non-fictie, wat een manier is om jezelf ervan te weerhouden een onderwerp te 'vergeten' of een verhaal op één emotioneel niveau te vertellen.

Dit kan op veel manieren. Hier zijn een paar voor de hand liggende:

  • Koppel het schrijven van het verhaal terug aan realtime. Voorbeeld: je vertelt het verhaal, maar komt later terug en zegt: “Dit is allemaal drie weken geleden gebeurd. In de tijd sinds. "
  • Herken dingen die je op dat moment niet begreep, voelde of opmerkte en die je nu hebt geleerd of voelt, of misschien nog steeds niet, maar onthul het in ieder geval.
  • Herken uw kwetsbaarheid als reiziger en schrijver in plaats van dat uw reis eruitziet als een soort naadloze gebeurtenis die uitmondt in een opgeruimd einde. Het leven is nooit zo.
Conclusies?

Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik het idee van ‘weten wie je bent’ heb verward met ‘zelfbewustzijn gebruiken als een soort bedenken’. Het belangrijkste idee is eigenlijk dat je nadenkt over wie je bent - en daarop vertrouwt - en niet bang bent om in te breken en alle verschillende delen van jezelf in het schrijven te laten vloeien. Er is al genoeg saaie rotzooi. Zeg wat je echt te zeggen hebt.


Bekijk de video: 2016 Personality Lecture 02: Introduction and Overview Part 2


Opmerkingen:

  1. Dizil

    Ik kan nu niet deelnemen aan de discussie - ik heb het erg druk. Maar ik zal vrij zijn - ik zal zeker schrijven wat ik denk.

  2. Hassan

    Schaamte en schande!

  3. Kolb

    Gezaghebbend cognitief standpunt ..

  4. Paien

    Ik weet zeker dat je op het verkeerde spoor zit.



Schrijf een bericht