Gesprekken over angst, moed en sluipen in een vuurwapenshow

Gesprekken over angst, moed en sluipen in een vuurwapenshow


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

De duimen naar beneden

Ik bevind me in een andere tijdzone dan ik gewend ben. Het is laat. Maar ik vind het heerlijk om niet naar het buitenland te hoeven bellen om Ali te bellen. Ik stel mijn hoofdlamp bij en gooi de deken over mijn gezicht om het geluid te verbergen. Ik voel een complete lachuitbarsting opkomen. Voor de duidelijkheid: ik heb geen hoofdlamp nodig. In dit huis is er volop elektriciteit, maar met een hoofdlamp voel ik me thuis. Na een decennium in en uit de VS te zijn gestuiterd, voelt het soms vreemd om in mijn eigen land te zijn.

ALI: Dus gisteravond vroeg ik hem: waarom stuur je mijn teksten overdag niet terug? Ik heb trouwens 3 glazen wijn gehad. Ik durfde hem de vraag niet te stellen. En zijn antwoord was: omdat ik aan het werk ben en geen mobiele ontvangst krijg.

IK OKE. Eerlijk genoeg. Ga verder.

ALI: (ergernis) En ik had zoiets van, ja maar hoe zit het 's nachts? Dat heb ik duidelijk niet gezegd. Maar ik wilde wel. Mijn moeder zei dat ik hem elke keer dat hij niet reageert gewoon het gebaar met de duim omlaag van de nieuwe iPhone-app moest sturen.

ME: (lacht) Welke iPhone-app? Je moeder is hysterisch.

ALI: Het is zo grappig! Het is een nieuwe iPhone-app voor emoties. Niet alleen glimlachende gezichten. Het is de hele kreng. Ze ging op oudejaarsavond naar een Kundalini-yogales en schreef me, net deed Kundalini. Het was geweldig, en er zat een draaiend hoofd en handen in gebed naast. Ze maakt me kapot.

ME: Je zou hem gewoon de afbeelding met de duim omlaag en het draaiende hoofd moeten sturen, want dit is hoe je je voelt als je met hem uitgaat.

Een bijl en 50 jaar weven

Ik zou overal ter wereld kunnen zijn, maar ik ben nergens spectaculair. Of ben ik? Een rommelmarkt in Raleigh, North Carolina, moet voor iemand spectaculair zijn. Mijn vader en zijn vriendin Joelle proeven appels en zelfgemaakte salsa's in een ver gangpad. Ondertussen praat ik met Neil, een 72-jarige mandenvlechtster. Hij zit achter in zijn truck. Ik weet niet zeker hoe we het over vliegtuigen krijgen.

NEIL: Ik heb nog nooit in een vliegtuig gezeten. Heb je in een vliegtuig gezeten?

ME: (luchtig) Ja. Vaak. Sinds ik een baby was eigenlijk. Het is leuk. Maar eng!

NEIL: (onder vermelding van) Dus je wordt niet meer bang.

ME: (lacht) Ik ben bang. Soms gewoon ongemakkelijk. Maar ik word zeker nog steeds bang.

NEIL: (hij stak zijn handen in zijn zak, verrast) Word je nog steeds bang? Waarom doe je het dan als je bang wordt?

Wat een geweldige vraag.

ME: (wacht al geruime tijd) Omdat het leven niet het leven zou zijn dat ik zou willen leven als ik de dingen niet deed omdat ze me bang maakten of me ongemakkelijk maakten. Ik neem meer risico door niets te doen, denk ik. Ik leef om me ongemakkelijk te voelen. Het is wat me het gevoel geeft dat ik echt leef.

Foto: auteur

Geweren en oorlogsrelikwieën

Ik betaal het inschrijfgeld van $ 6 zodat ik een Gun Show kan bijwonen. Ik sluip mijn camera naar binnen. Tegen een bakstenen muur staat een 6 meter breed bord met de tekst 'War Guns and Relics'. Ik ga die kant op. Eenmaal daar haal ik diep adem en stel ik de enige vraag die ik sinds 16 december aan een wapenbezitter wil stellen.

ME: (zenuwachtig) Wat vind je van de schietpartijen in Sandy Hook?

GUN SELLER 1: (parmantig) Ben je een fotojournaliste meid?

ME: (ligt kalm) Nee. Gewoon nieuwsgierig.

VERKOPER (S) VAN HET GUN: (Ze gingen op een raakvlak en praatten tien minuten lang) Het zijn mijn rechten. Ik heb er een gehad sinds ik 8 was. Ja 8. De dingen zijn veranderd sinds de jaren '50. Geef het niet de schuld van wapenwetten. Ze hebben er niets mee te maken. Geef de schuld aan het psychiatrische systeem en aan videogames en gewelddadige films. Er worden meer mensen gedood door messen dan door geweren, weet je.

ME: (in stilte en sarcastisch) Juist. Wapenwetten hebben niets ermee te maken hebben. Niets. Bij. Allemaal.

GUN SELLER 1: (beschuldigend) Hoe zit het met jou? Wat vind je van Sandy Hook? Ik heb je mijn gedachten verteld. Vertel me nu de jouwe.

ME: (stilletjes) Mijn zus verloor haar neefje tijdens de schietpartij op Sandy Hook. Ik denk dat het te maken heeft met ons onvermogen om naar elkaar te luisteren. Uitgesplitste familiesystemen. Overprikkelde geesten. Giftige chemicaliën in ons voedsel en onze omgeving. Ontkoppeling van onze geest, ons lichaam en ons hart. Ongecontroleerde woede. Een gevolg van onderdrukt verdriet. Ik weet dat dat belachelijk klinkt voor een extreemrechtse man als jij. Ik respecteer jou en je mening. Maar ben het niet met hen eens. Ik haat jou en je stomme opvattingen over wapens.

ME: (zuchtend) Ik vind het verwoestend. Ik geloof dat het ingewikkeld is. Het is een cocktail van wapenwetten, het medische systeem en gewelddadige media. Dat en nog veel meer.

GUN SELLER 1: (medelevend) Ik ook meid. Ik ook.

Even later krijg ik een streng oog van een andere verkoper.

GUN SELLER 2: (dreigend) Zorg voor die camera. Je zult zeker iemand kwaad maken met dat ding.

ME: (bedreigd) Wat, dit ding hier? Ik ben een patroon- en ontwerpfotograaf. Dat zou niemand kwaad moeten maken.

Hij deinst niet terug en lacht terug. Ik doe alsof ik ronddwaal terwijl ik foto's van de Purple Hearts maak, waardoor ik denk aan de vader van mijn moeder die me de zijne als jong meisje liet dragen. Ik loop naar de uitgang en denk eraan dat ik niet eens weet waarom hij een Purple Heart had. Heeft hij ooit iemand vermoord?

Angst, moed en liefde

Ik sms Ali.

ME: Stop gewoon mijn camera in een vuurwapenshow. Enkele gewaagde vragen gesteld. Eng. Leuk als de hel!

* * *

Ik vind het heerlijk om te weten dat ik dit land niet hoef te verlaten om op een zo vertrouwde plek ongemakkelijk onbekend te raken. Onderzoeksprofessor Brene Brown zegt dat we in een constante staat van angst leven en moed. Ze bestaan ​​niet afzonderlijk; ze bestaan ​​gelijktijdig. Bang zijn en het toch doen is kwetsbaar. Maar het is ook moedig.

Ik ben bang voor alles. Ik ben bang dat ik niet de juiste beslissing zal nemen. Ik ben bang dat ik het verkeerde zal zeggen en iemand zal beledigen. Ik ben bang dat ik het juiste zal zeggen, maar iemand anders ongemakkelijk zal maken. Ik ben bang dat er tegen mij wordt geschreeuwd omdat ik iets verkeerds heb gezegd. Ik ben bang dat er tegen me wordt geschreeuwd omdat ik het juiste zeg. Ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben. Ik ben bang te goed te zijn en iemand anders het gevoel te geven dat ik minder ben. Ik ben bang om te zeggen dat ik van je hou tegen een man die ooit voor altijd van me hield, maar dat nu niet doet. Ik ben bang voor mislukking. Ik ben bang voor succes. Ik ben bang voor liefde en liefde en liefde verliezen.

Er is moed voor nodig om deze dingen te doen, ongeacht de angst. Ik zou moeten weten. Ik doe het elke dag. Wij doe het elke dag. Ik denk dat er tussen angst en moed plaats is voor hoop. Het is de fijne steek die angst en moed aan elkaar naait. Dit wetende, hou ik hoe dan ook. Ik spreek op een manier dat mensen me kunnen horen. Ik zeg iets, en als ik niet hoor, zeg ik het harder. Ik breng mezelf nog steeds in ongemakkelijke situaties. Ik heb er geen spijt van. Ik probeer harder.

Ik geef nooit op. Wij geef nooit op.


Bekijk de video: paarden angst voor honden


Opmerkingen:

  1. Andres

    Amusing topic

  2. Calibor

    Maar is er een vergelijkbare analoog?

  3. Somerton

    de gracieuze vraag

  4. Orvyn

    Deze zin is gewoon onvergelijkbaar;)

  5. Virisar

    De blog is gewoon super, ik zal hem aanbevelen aan mijn vrienden!

  6. Adalwen

    Je hebt helemaal gelijk. In it something is also to me your thought is pleasant. Ik stel voor om de algemene discussie te nemen.

  7. Gar

    leuk idee!

  8. Macauslan

    Ik ben beter, misschien zal ik zwijgen



Schrijf een bericht